دیروز عصر بعد کلاس رقص آمدی دنبالم .. دست در دست هم پیاده رفتیم و پیتزا خوردیم .. و من کل مسیر به این فکر کردم که میتوان عاشق پاییز شد با تو .. این روزهایمان شیرین است .. مستدام باد اولین پاییز عاشقی مان ..

+ هر چه از خوبی های تو بگویم کم گفته ام .. کاش لایقت باشم ..

+ پروردگارا تو را هزاران هزار بار سپاس ..

میدانی ؟ حتی در خوش بینانه ترین تصوراتمان هم گمان نمیکردیم من و تو با فاصله 3 ماه عقد کنیم .. من عروس اخرین روز خرداد باشم و تو عروس نیمه مهر .. و باز هم در بدبینانه ترین تصوراتمان هم نمیگنجید که یک ماه باشد که تو عقد کرده باشی و ما یک بار هم تلفنی باهم حرف نزده باشیم .. وقتی به این همزمانی غیرقابل تصور روزهای نامزدیمان فکر میکنم تمام درونم پر میشود از غم .. میدانم بعدها حسرت این روزها را خواهم خورد .. روزهایی که میتوانستیم باهم بگذرانیمش .. اما میترسم .. برای من شکستن دوباره غرورم سخت نیست .. اما میدانم این داستان بارها و بارها تکرار خواهد شد .. و من از تکرا

دیشب شب عجیبی بود .. با یار رفته بودیم خرید .. اولین حقوق یار را داده اند .. قرار بود خرید کنیم .. میان پاساژ گردی مان رفتیم کافه پاییز 81 .. نشستیم و یار حرف زد .. برایم از احترامی گفت که دوست ندارد به واسطه صمیمیت از بین رود .. از اینکه دوست ندارد احتراممان داخل خانه کمتر از خارج خانه شود .. از شرایط روحیش گفت .. از سختی هایی که کشیده .. از شبهایی که نتوانسته بخوابد .. دیشب شب عجیبی بود .. در عین حال که افتخار میکردم به حجم درک و شعورش .. در عین حال که میبالیدم به کسی که قرار بود پدر فرزندانمان شود .. در عین حال شرمسار بودم از خودم .. از کم صبری ها و کم حوصلگی هایم .. خدایا